اورا در کوره راه تاریک نا امیدی دیدم  اورا در جاده ی بی انتهای تنهایی دیدم اورا در شب سرد و ترسناک غم دیدم.مانند نوری بود که از دور ها می امد و همه جارا روشن میکرد اواسط جاده به من رسید و توقف کرد.شرم را بالا گرفتم و چشم درچشمان زیبایش دوختم عمق چشمهایش میخندید و سپس نگاهم روی صورتش لغزید!برروی لبانش نیز لبخندی مهر امیز و دل انگیز نشسته بود باخود گفتم دیگر تنها نیستم ولی لحظه ای بعد او سبکبال و شادمان و بیپروا از کنارم گذشت. لحظه ای بهت زده درجا خشکم زدیهنی انقدر زود؟هنوز نیامده بیوفایی کرد؟برگشتم !پاسخم را گرفتم در ابتدای جادهکسی منتظرش بود کسی که او میرفت تا به  آن برسد! نه او بیوفا نبودعاشق بود ولی نه عاشق من عاشق کسی که با تمام وجود میخواستم جای او باشم  !بلاخره باقدمهایی تند به دلدارش رسید شرمناک و عاشقانه نگریستش و سپس در اغوشش کشید. حاضر بودم تمام زندگیم را بدهم تا فقط لحظه ای جای اوباشم تا تنها دقیقه ای گرمای اغوش پر مهری را حس کنم که متعلق به غریبه ی تازه واردی بود که قلبم را ربود.ان دو شانه به شانه ی هم رفته اند ولی مدتهاست که  من مانده ام. من مانده ام خیره به به جایی که برای اولین بار اورا دیدم. وخیره به جایی که ساعتها پیش او ویارش انجارا ترک گفته بودند من مانده ام با  نگاهی  سرشار از حسرت من مانده ام باچشمی گریان من مانده ام با دلی پرغم

((من مانده ام تنهاتر از همیشه...))