در اسطورهای یونانی داستانی نقل شده است که بر اساس آن غول نیمه انسان نیمه حیوانی به نام مینو تا یور آزادی  یونان را به گرو گرفته بود و هر سال آتن می بایست جوانانی را قربانی او می کرد این غول در مکان مرموزی قرار داشت که هر گاه کسی به سراغ او می رفت که او را بکشد دیگر نمی توانست از هزارییچ  راهی که به او منتهی می شد به خانه بر گردد تا بالاخره جوان ورزیده و ورزشکاری به نام ته زوس موفق شد غول را بکشد و سالم به خانه بر گردد و آتن را از شر غول رها کند دلیل موفقیت ته زوس طناب طلایی آریادنی بود که به وسیله آن توانست مسیر هزار توی بر گشت  به سوی خانه را پیدا کند  طناب طلایی که افلاطون از آن نام می برد چیزی جز عقل انسانی نیست افلاطون در توجیه رابطه انسان و خدایان می گوید که انسان ها همانند عروسکان خیمه شب بازی هستند که بند های آنها را به این سو و آن سو می کشاند ولی انسان طناب طلایی یا بند طلایی را در اختیار دارد که هر گاه خدایان بخواهند او را به راهی بکشانند که نمی خواهند از این بند طلایی استفاده می کند

و آن را می کشد و کنترل خود را به دست می گیرد افلاطون به انسان هشدار می دهد که مبادا این بند طلایی را که استعاره ای از عقل است از دست بدهد از دست دادن این بند طلایی مساوی با عروسک خیمه شب بازی یا برده شدن است .